WereldwijdWereldwijd

Kilometer per uur (km/h) wordt voor rijsnelheden gebruikt in de grote meerderheid van de landen, waaronder bijna heel continentaal Europa, Canada, Mexico, het grootste deel van Midden- en Zuid-Amerika, het grootste deel van Afrika en Azië en landen zoals Australië en Nieuw-Zeeland. Ierland gebruikt eveneens km/h, ondanks dat er links wordt gereden. De relatief kleine groep landen en gebieden die mph gebruiken, wordt hieronder afzonderlijk vermeld.

Op het niveau van soevereine staten wordt mijl per uur (mph) voor rijsnelheden gebruikt in het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Antigua en Barbuda, de Bahama's, Belize, Dominica, Grenada, de Marshalleilanden, Micronesië, Palau, Saint Kitts en Nevis, Saint Lucia en Saint Vincent en de Grenadines. Liberia gebruikt naast km/h nog deels mph als gemengde of historische eenheid. mph wordt ook gebruikt in verschillende gebieden, waaronder Anguilla, de Kaaimaneilanden, de Falklandeilanden, Guam, Puerto Rico, het eiland Man, Jersey en Guernsey.

Links verkeer wordt gebruikt in Antigua en Barbuda, Australië, de Bahama's, Bangladesh, Barbados, Bhutan, Botswana, Brunei, Cyprus, Dominica, Eswatini, Fiji, Grenada, Guyana, India, Indonesië, Ierland, Jamaica, Japan, Kenia, Kiribati, Lesotho, Malawi, Maleisië, de Malediven, Malta, Mauritius, Mozambique, Namibië, Nauru, Nepal, Nieuw-Zeeland, Pakistan, Papoea-Nieuw-Guinea, Saint Kitts en Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, Samoa, de Seychellen, Singapore, de Salomonseilanden, Zuid-Afrika, Sri Lanka, Suriname, Tanzania, Thailand, Oost-Timor, Tonga, Trinidad en Tobago, Tuvalu, Oeganda, het Verenigd Koninkrijk, Zambia en Zimbabwe. Verschillende gebieden, waaronder Hongkong en de Amerikaanse Maagdeneilanden, rijden eveneens links.

Alle soevereine staten die hierboven niet bij de landen met links verkeer staan, gebruiken over het algemeen rechts verkeer. Dit omvat het grootste deel van continentaal Europa, de Verenigde Staten, Canada, Mexico, China, Zuid-Korea, de Filipijnen, het grootste deel van het Midden-Oosten en Afrika en bijna het hele vasteland van Midden- en Zuid-Amerika. Gebieden kunnen afwijken van het land dat er verantwoordelijk voor is: Hongkong en Macau rijden bijvoorbeeld links, terwijl op het Chinese vasteland rechts wordt gereden.

De meeste landen gebruiken het metrieke stelsel voor wegmetingen. Afstanden worden normaal weergegeven in kilometer of meter, voertuigafmetingen in meter en centimeter en gewichtsbeperkingen in ton of kilogram. Dit geldt voor het grootste deel van Europa, Canada, Mexico, Latijns-Amerika, Afrika, Azië en Oceanië. Afzonderlijke landen kunnen voor bepaalde verkeersborden of oudere voorschriften nog steeds een combinatie van eenheden gebruiken.

De bekendste voorbeelden zijn de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Amerikaanse verkeersborden gebruiken veelvuldig mijlen, feet en inches, terwijl Britse verkeersborden mijlen en yards voor afstanden gebruiken en voor verschillende andere toepassingen imperiale maten behouden. Een aantal Caribische en Pacifische landen en gebieden die mph gebruiken, gebruiken ook nog mijlen, feet of andere niet-metrische maten. Sommige rechtsgebieden gebruiken een combinatie van metrische en niet-metrische eenheden.

Verkeersborden in Weense stijl overheersen in het grootste deel van continentaal Europa, waaronder landen zoals België, Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje, Oostenrijk, Zwitserland, Polen en Nederland. Verwante systemen worden ook in veel andere delen van Europa, Azië, het Midden-Oosten, Afrika en Latijns-Amerika gebruikt. Kenmerkend zijn onder meer driehoekige waarschuwingsborden met rode rand, ronde verbodsborden en blauwe ronde gebodsborden. “Weense stijl” is op zichzelf geen formele juridische classificatie: sommige landen gebruiken vergelijkbare ontwerpen zonder partij bij het verdrag te zijn, terwijl verdragsluitende partijen toegestane nationale variaties kunnen behouden.

De Verenigde Staten gebruiken de Manual on Uniform Traffic Control Devices (MUTCD) als officiële nationale norm voor verkeersregelapparatuur. Afzonderlijke systemen in Canada, Mexico en verschillende landen in Midden-Amerika en het Caribisch gebied delen belangrijke Noord-Amerikaanse ontwerpkenmerken, vooral gele ruitvormige waarschuwingsborden, maar vallen niet letterlijk onder de Amerikaanse MUTCD. Australië en Nieuw-Zeeland gebruiken eveneens gele ruitvormige waarschuwingsborden, maar hebben hun eigen normen voor verkeersborden en moeten niet simpelweg als MUTCD-landen worden beschouwd.

STOP is internationaal het meest gebruikte opschrift en wordt ook gebruikt in veel landen waar Engels niet de hoofdtaal is. PARE wordt gebruikt in Brazilië en in verschillende Spaanstalige Zuid-Amerikaanse landen, waaronder Argentinië, Chili, Colombia, Peru en Uruguay. ALTO wordt gebruikt in Mexico en delen van Midden-Amerika. Andere lokale vormen bestaan ook, zoals ARRÊT in delen van Franstalig Canada en DUR in Turkije. Sommige landen tonen zowel een lokaal woord als STOP.

De Verenigde Staten gebruiken YIELD, terwijl GIVE WAY de gebruikelijke term is in landen zoals het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Australië en Nieuw-Zeeland. Veel systemen in Weense stijl gebruiken de bekende omgekeerde driehoek met rode rand zonder tekst. In Spaanstalige verkeersregels wordt vaak CEDA EL PASO gebruikt, terwijl Portugeestalige systemen termen gebruiken zoals Dê a Preferência. De vorm is daardoor internationaal vaak consistenter dan de tekst.

In veel landen bestaan regels voor verlichting overdag, maar ze zijn niet overal hetzelfde. Brede verplichtingen gelden onder meer in Finland, Estland, Litouwen, Bulgarije, Polen, Slovenië en Uruguay, waarbij doorgaans dimlichten en/of goedgekeurde dagrijlichten zijn toegestaan. Andere landen beperken de verplichting tot bepaalde wegen: Argentinië verplicht bijvoorbeeld verlichting op nationale routes, terwijl Peru op het nationale en departementale/regionale wegennet 24 uur per dag dimlicht vereist. Elders bestaan ook seizoensgebonden en voertuigspecifieke regels.

Winterbanden zijn in een aantal landen verplicht tijdens bepaalde perioden of bij winterse omstandigheden, waaronder Finland, Zweden, Litouwen, Oostenrijk, Duitsland, Tsjechië, Slovenië en Kroatië. De precieze regel verschilt sterk: sommige landen hanteren vaste winterdata, andere verplichten winterbanden alleen bij sneeuw, ijs of ander winterweer en sommige maken onderscheid tussen voertuigcategorieën. Veel landen waar slechts af en toe sneeuw valt, waaronder België en Nederland, hebben geen algemene winterbandenplicht.

Voorrang van rechts is gebruikelijk op gelijkwaardige, ongeregelde kruispunten in een groot deel van continentaal Europa, waaronder België, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Oostenrijk, Zwitserland, Polen, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Roemenië, Finland, Zweden en Noorwegen. Vergelijkbare regels bestaan ook in landen zoals Argentinië en Uruguay. Het is nooit veilig om dit als een universele regel te beschouwen: voorrangswegen, verkeersborden, verkeerslichten, rotondes en andere wettelijke uitzonderingen kunnen de regel opheffen.

Gevarendriehoeken behoren in veel landen tot de verplichte uitrusting, waaronder België, Duitsland, Polen, Portugal, Italië, Griekenland en Argentinië, hoewel het vereiste aantal en de regels voor plaatsing verschillen. Spanje vormt inmiddels een belangrijke uitzondering: sinds 1 januari 2026 gebruiken in Spanje geregistreerde voertuigen het verbonden V16-noodlicht in plaats van traditionele gevarendriehoeken. Buitenlandse voertuigen in internationaal verkeer mogen in Spanje volgens de toepasselijke internationale regels nog steeds gevarendriehoeken gebruiken.

Verplichtingen rond reflecterende vesten komen veel voor in Europa. Landen met dergelijke voorschriften zijn onder meer België, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Italië, Portugal, Spanje, Litouwen, Slovenië en Kroatië. De juridische details verschillen: in sommige landen moet het vest in het voertuig worden meegenomen, terwijl elders vooral de verplichting geldt om het te dragen wanneer iemand een stilstaand voertuig op of naast de weg verlaat.

De verplichtingen lopen sterk uiteen. Voorbeelden van landen waar gewone personenauto's zowel een brandblusser als EHBO-uitrusting moeten hebben zijn Bulgarije, Griekenland en Litouwen. Polen verplicht een brandblusser, terwijl Duitsland en Tsjechië EHBO-uitrusting verplichten. Argentinië vereist in gewone auto's een geschikte brandblusser. De voorschriften kunnen afhangen van voertuigcategorie, registratieland en de vraag of het voertuig privé of commercieel wordt gebruikt.